- Blog

JES stadslabo blogt...

28/03
blogfoto

'Investeren in meisjes is investeren in een sterkere samenleving'

Ze zijn jong, gedreven en hebben één gemeenschappelijke ambitie: ruimte voor meisjes creëren en hun stem laten horen. In Antwerpen brachten we op de internationale vrouwendag 70 jonge vrouwen bij elkaar om te debatteren over ruimte voor meisjes, seksualiteit, veiligheid en jeugdwerk. Wat vinden zij belangrijk? Waar liggen ze wakker van? En hoe kunnen we onze activiteiten nog meer op meisjes afstemmen?

Nood aan eigen bewegingsruimte

    “Soms moeten we privé en apart met de meisjes zijn. Want er zijn dingen die ik niet kan bespreken als er jongens aanwezig zijn.”

    “Ik wil mezelf kunnen zijn. Dit kan enkel door een aparte meisjeswerking.”

    “Het is belangrijk om af en toe activiteiten met de jongens te doen. Via jeugdwerking kan ik in een veilige context mannelijke vrienden hebben.”

    “Van mijn ouders mag ik wel naar de jeugdwerking omdat de activiteiten gescheiden zijn. Anders zou ik na school direct naar huis moeten.”

Iris, EVC-medewerker bij JES, vertelt: “We merken dat veel meisjes nood hebben aan een aparte meisjeswerking. Meisjes hebben vaak andere interesses dan jongens. Zo’n aparte meisjeswerking geeft hen dan een soort mentale veiligheid, een plek waar ze echt zichzelf kunnen zijn. We bereiken hiermee meisjes die we anders niet zouden bereiken.”



Seksualiteit

    “Ik heb het gevoel dat ik enkel met mijn jeugdwerker over seks kan praten.”

    “Meisjes en vrouwen krijgen niet dezelfde behandeling als jongens en mannen.”

    “Ik heb heel vaak het gevoel dat meisjes en vrouwen als minderen worden beschouwd in onze maatschappij.”

    “Bepaalde roddels zorgden ervoor dat mijn imago als meisje is geschonden in de buurt of bij de jeugdwerking.”

Radia, ACB-begeleider bij JES, voegt eraan toe: “We merken dat het voor jonge vrouwen niet gemakkelijk is om over seksualiteit te praten. Het thema dient het best besproken te worden in een kleine en veilige groep. Er is veel nood om hierover te spreken en tegelijk niet altijd veel ruimte om dit diepgaand op te pakken. We nemen dit zeker mee naar de toekomst om hiervoor ruimte te blijven creëren binnen de werkingen. We nodigden voor het event Jong & van zin uit, zij kunnen hierin een interessante partner zijn."



Een gevoel van veiligheid

    "Ik heb zelf ooit slachtoffer van agressie geweest. Dat heeft mijn leven echt veranderd. Ik denk dat wij vanuit het jeugdwerk een rol kunnen spelen in preventie. Bijvoorbeeld door dames te wapenen met zelfvertrouwen en skills om bepaalde situaties in te schatten en op te lossen.”

    "Naast fysieke onveiligheid wordt er te weinig gesproken over mentale veiligheid, zoals hoe ga je om met verbale agressie, pesten, stalken, intimidatie enz. Zowel in de departementen onderwijs als in het jeugdwerk ligt hier veel werk."

    "Ik denk dat we ook met jongens in gesprek moeten gaan en hen informeren over wat er leeft. Ook zij zijn vaak slachtoffer van fysieke of mentale onveiligheid."

Daphne, EVC-medewerker bij JES, zat mee rond de tafel: "Ik ben geschrokken van hoeveel nare getuigenissen er naar boven kwamen. Bijna alle dames aan tafel hadden ervaringen met geweld of agressie. Anderzijds ben ik wel blij dat de dames met hun verhaal naar buiten kwamen. Er was niet genoeg tijd om elk gesprek tot in de diepte uit te praten. Dit geeft me nog meer reden om hiermee aan de slag te gaan en het thema niet uit het oog te verliezen!"



Buiten de lijntjes kleuren

    “Dankzij het jeugdwerk heb ik ervaring opgebouwd in het werkveld. Dit kan ik gebruiken op mijn cv.”

    “Via de vertrouwde context van het jeugdwerk heb ik op vlak van vluchtelingenwerk mijn steentje kunnen bijdragen.”

    “Het werken met vluchtelingen was een onvergetelijke ervaring. Ik raad elke jeugdwerker aan om zoiets met zijn/haar jongeren te doen.”

    “Investeren in meisjes is investeren in een sterkere samenleving”

Yamina, jeugdwerkster bij JES vertelt: “Uit onderzoek blijkt dat meisjes vanaf een bepaalde leeftijd hun ding niet meer vinden in standaard jeugdwerk of een klassieke woensdagnamiddagwerking. Ze krijgen een honger naar meer: maatschappelijk engagement opnemen, projecten opstarten, hun horizon verbreden…"

"Diezelfde honger merkten we bij onze meisjeswerking in JACO De Branderij in Borgerhout. We gingen al aan de slag in een crèche om werkervaring op te doen en organiseerden activiteiten voor vluchtelingen. De meisjes nemen telkens zelf het project in handen en hebben daardoor echt het gevoel dat ze een verschil kunnen maken.”, aldus Yamina.



Filip Balthau, coördinator in JES Antwerpen, vat de dag samen:
“Samen met jongeren denken we de laatste jaren veel na over de positie van meisjes binnen onze jeugdwerkingen en hoe het nóg beter kan. De noden en wensen van onze JES-meisjes zijn duidelijk: er moet blijvend en meer geïnvesteerd worden in aandacht en veilige ruimte voor dames in de stad."

"Meisjes willen niet enkel gelijke kansen tijdens de vrije tijd, maar ook in het onderwijs, opleidingen en de arbeidsmarkt. Meisjes krijgen hun agenda beleidsmatig minder snel op de kaart. Dit in tegenstelling tot jongens, die meer zichtbaar zijn in de publieke ruimte en bijgevolg in het oog springen van beleidsmakers. Dus blijven ijveren voor ruimte voor meisjes is broodnodig.”




We streven naar een Antwerps platform met organisaties die dezelfde passie en inzet voor dames in de stad delen. Interesse? Contacteer ons!

Geschreven door Iris Adriaenssens, Radia Assou, Daphne Reinehr en Nele Hoste
deel op Facebook deel op Google+ deel op Twitter
27/03
blogfoto

Aan de slag met NEET's: 'We vertrekken vanuit de sterktes van elke jongere'

Al anderhalf jaar coachen Emke, Iebel en Dorien binnen ons Brussels NXT-project jongeren die geen opleiding, stage of job hebben ('NEET’s'). Dankzij hun laagdrempelige aanpak slagen ze erin jongeren te bereiken die de aansluiting met de arbeidsmarkt dreigen te verliezen. Tijd voor een gesprek!

Dag NXT-ers. Leg eens uit wat jullie precies doen.
Emke: Iebel en ik begeleiden van NEET-jongeren (NEET: Neither in Employment Education or Training). Dus jongeren die niet naar school gaan, niet aan het werk zijn of geen stage volgen. Jongeren die op zoek zijn naar een job, stage of opleiding en iemand zoeken die hen daarbij kan begeleiden.


“Het lijkt alsof er met de term NEET een nieuwe doelgroep is benoemd, maar de NEET-jongeren bestaan natuurlijk al veel langer. Het is echter goed dat de term er is, om ons werk af te bakenen.“
Dorien Podevijn


Dorien: Ik werk als projectverantwoordelijke voor NXT. Het project kadert binnen het Europese Youth Guarantee, dat projecten financiert rond jeugdwerkloosheid in verschillende Europese grootsteden. Het lijkt alsof er met de term NEET een nieuwe doelgroep is benoemd, maar de NEET-jongeren bestaan natuurlijk al veel langer. Het zijn jongeren die tussen de mazen van het net glippen en die omwille van vaak negatieve ervaringen de aansluiting met de arbeidsmarkt dreigen te verliezen. Bij JES werken we al jaren met deze doelgroep. Het is echter goed dat de term er is, om ons werk af te bakenen.

Een deur die altijd open staat

Hoe gaat zo’n begeleiding dan precies in zijn werk? Waarin verschilt jullie job met die van een Actiris- of VDAB-consulent?
Emke: Het verschil zit er hem in dat we meer tijd hebben dan de doorsnee, klassieke consulent. We kunnen jongeren ook in een meer informeel kader ontvangen en begeleiden.

Iebel: We werken ook veel ruimer. We leggen niet altijd onmiddellijk de focus op werk, maar we nemen ook de tijd om bijvoorbeeld bepaalde welzijnsproblemen op te lossen. Het informele uit zich bij ons ook in het minder verplichtende karakter van onze aanpak. Als jongeren bijvoorbeeld niet kunnen komen, dan maken we gewoon een nieuwe afspraak. Onze aanpak lijkt op het eerste gezicht redelijk vrijblijvend, maar doordat we losser te werk gaan, blijven de jongeren wel komen.

Emke: Dat klopt. We proberen hen niet het gevoel te geven dat het moet. Ze mogen fouten maken en ze mogen eens niet komen. Dat vormt voor ons an sich geen probleem. Die manier van werken werpt wel haar vruchten af, denk ik.

Jullie geven aan dat tijd voor jullie belangrijk is. Ik kan me inbeelden dat je als begeleider ook wel gebonden bent aan het behalen van een resultaat. Hoe gaan jullie daarmee om?
Emke: We gebruiken de FIND-MIND-BIND-methodiek. We zijn dus inderdaad verbonden aan een begeleidingsproces dat volgens drie verschillende fases verloopt. Het is belangrijk om voldoende tijd te steken in de MIND-fase, die een oriëntatiefase is. Vuistregel daarbij is niet te snel tot een resultaat te willen komen. Het is goed tijd te nemen om een goed plan uit te dokteren en alle stappen in kaart te brengen die jongeren willen ondernemen gedurende het begeleidingsproces.


"We gaan allereerst uit van wat de jongere wil, wat die zelf aanvoelt. Iets opleggen aan een jongere werkt niet."
Iebel Devos


Iebel: We gaan allereerst uit van wat de jongere wil, wat die zelf aanvoelt. Iets opleggen aan een jongere werkt niet. Dan gaat hij niet meer komen en gaat zijn motivatie achteruit.

Emke: Er zijn jongeren die wel al weten wat ze willen, maar heel veel jongeren hebben inderdaad geen idee van wat ze willen en dan nemen we onze tijd om grondig aan beroepsoriëntatie te doen. Dat kan op verschillende manieren: beroepenfilmpjes kijken, beroepenfiches doornemen, oefeningen... Er bestaan heel wat online tools om dit te doen.

Iebel: We kijken ook naar welke competenties ze al hebben ontwikkeld. Naar wat ze op school deden, bijvoorbeeld. We maken lijstjes van wat ze graag doen, wat ze niet graag doen, welke competenties ze thuis gebruiken, wat ze graag doen in hun vrije tijd. We vertrekken echt vanuit de sterkte van de jongeren.

Emke: We praten ook gewoon veel en denken samen na.

Dorien: Geduld is alles. Je moet heel veel geduld hebben. Je moet veel kansen geven. Soms wil je er de brui aan geven: als een jongere niet komt opdagen of als een jongere niet goed samenwerkt. Maar net dan moet je nog een kans geven. En nog een. En nog een.

Iebel: Eigenlijk staat de deur altijd open en doen we ze nooit dicht. Een jongere blijft altijd welkom. Ondanks alles.


"Als een jongere zich aanmeldt bij de klassieke arbeidsbemiddeling, dan wordt er een strakke timing en schema opgesteld. Bij NXT bepaalt de jongere het tempo."
Emke François


Dorien: Dat lijkt me het grootste verschil met wat andere instanties kunnen aanbieden.
Daarbij komt dat we naar de jongere kijken als een geheel. Dat is een meerwaarde. We focussen ons niet enkel op het resultaat. We nemen de tijd om te kijken wat er nog ontbreekt (buiten een job, opleiding of stage) om de jongere duurzaam te lanceren. Het lukt ons niet altijd, maar het feit dat we dat willen aanbieden, maakt onze aanpak duurzamer dan wat je kan behalen achter een loket.

Emke: Als een jongere zich aanmeldt bij de klassieke arbeidsbemiddeling, dan wordt er een strakke timing en schema opgesteld. Bij NXT bepaalt de jongere het tempo. Hij stippelt zelf zijn traject uit. Niks moet. Alles mag.

Niks moet?
Dorien: Wil je een vertrouwensverband opbouwen, dan is die aanpak gewoon nodig. Het hangt er natuurlijk van af in welke mate iemand gemotiveerd is om ook maar ergens te raken. Of zich bewust is van de hulpvragen die hij stelt. Het besef dat ze een hulpvraag stellen is iets wat bij sommige jongeren maar langzaam groeit. Er zijn veel jongeren die zeggen dat ze een job zoeken, maar me overstelpen met allerlei verhalen: over hun thuissituatie, hun financiële toestand, problemen met ouders. Ze beseffen niet altijd dat ze op die manier onrechtstreeks een hulpvraag aan het formuleren zijn en dat ze me op die manier de oorzaken aanreiken die verklaren waarom de zoektocht naar werk niet zo vlot verloopt. Ik ga er niet altijd onmiddellijk op in, maar als de vragen zich herhaaldelijk stellen, dan verwijs ik door waar nodig.

Emke: Er zijn ook jongeren die niet in staat zijn om het traject volledig zelf te sturen. We zijn er dan uiteraard om hun input te gaan zoeken en er invulling aan te geven.

Gewoon luisteren

Laagdrempeligheid is alles in jullie job. Ik weet bijvoorbeeld dat jullie met jongeren communiceren via Whatsapp en Facebook, omdat dit de reactiviteit van sommige jongeren behoorlijk verhoogt. Maar hoe manifesteert die laagdrempelige aanpak zich nog?
Iebel: Ik ben elke donderdagnamiddag aanwezig in de wijk Kuregem in Anderlecht, waar ook twee van onze straathoekwerkers actief zijn. Meestal hebben jongeren vooraf een afspraak met mij gemaakt, maar er is ook de mogelijkheid om gewoon binnen te lopen. Veel jongeren hebben ook een achterdochtige houding ten aanzien van telefonisch contact. Ik initieer het contact met een jongere het liefst met een sms waarin ik me kort voorstel. Om een eerste contact te maken (als ik bijvoorbeeld de gegevens van een jongere ontvang van een straathoekwerker van JES) werkt dat stukken beter. Na mijn sms merk ik dat ze makkelijker een sms terug sturen of me bellen. De huidige generatie jongeren heeft sowieso iets meer moeite met telefonisch contact. We nemen ook grondig de tijd om die competentie te oefenen tijdens de begeleidingsessies.

Emke: Mijn communicatie verloopt ook grotendeels via sms of Facebook.

Ik neem aan dat die achterdocht die jullie zonet hebben benoemd niet enkel een achterdocht is ten aanzien van het medium telefoon, maar dat die misschien toch dieper geworteld is?
Emke: Veel jongeren die bij ons terechtkomen zijn al veelvuldig begeleid geweest door verschillende instanties, maar zonder dat er veel resultaat werd geboekt. Soms hebben ze geen zin meer om iemand nieuw toe te laten. Het vertrouwen is soms ver zoek.


"Het vertrouwen van een jongere winnen is voor ons een belangrijkere doelstelling dan het afvinken van een to do-lijst."
Iebel Devos


Iebel: Wij nemen altijd eerst de tijd om te luisteren. Andere instanties zijn genoodzaakt om een meer resultaatsgerichte aanpak te kiezen. Bij ons is het resultaat ook belangrijk, maar niet het allerbelangrijkste. Het vertrouwen van een jongere winnen is voor ons een belangrijkere doelstelling dan het afvinken van een to do-lijst: nu moet je een cv maken, zodat je over een uur je eerste sollicitatiebrief kan versturen. Dat doen we niet. We geven de jongeren het woord. Andere instanties hebben daar gewoon geen tijd voor.

Emke: We werken gewoon veel breder. Een jongere heeft bij ons het gevoel dat hij bij ons met heel zijn verhaal terecht kan. Het draait niet enkel om het vinden van een opleiding of een job. We gaan veel verder.

Iebel: Soms heeft een jongere gewoon nood om te vertellen over zijn situatie, zijn tegenslag... Dan ben ik een luisterend oor. En dat is oké, meer dan oké zelfs. Daar zijn we immers ook voor. Maar voor zo'n begeleiding kan ik niets formeel registreren.

Permanenties

Iebel sprak daarnet over haar aanwezigheid in de wijk Kuregem. Jullie zoeken de jongeren zelf op in hun vertrouwde wijk. Zitten er nog vindplaatsgerichte elementen in jullie job vervat?
Emke: We werken nauw samen met de straathoekwerkers van JES. We organiseren in drie wijken waar JES actief is permanenties. In Kuregem (Anderlecht), Maritime (Molenbeek) en aan de vijf blokken (Brussel centrum). Dit is nog in opstartfase. Het zal nog even duren voor onze aanwezigheid verankerd is in die wijken, maar er wordt aan gewerkt. De bedoeling is om daar een plek te kunnen voorzien waar jongeren terecht kunnen met hun vragen.
Andere partners zorgen ook voor vele doorverwijzingen: bijvoorbeeld het deeltijds onderwijs wanneer er jongeren uitvallen of Infor Jeunes, Actiris en onze buren vormingscentrum Foyer.

Iebel: Ook allerlei partners uit de geestelijke gezondheidszorg vinden hun weg naar NXT. Naambekendheid bij partners is belangrijk.

En mond-aan-mond reclame? Leveren de jongeren die jullie in begeleiding hebben ook zelf nieuwe kandidaten aan?
Emke: Jazeker. Heel wat jongeren brengen ons in contact met hun vrienden of familie.

De stoerheid voorbij

Jullie organiseren ook zogenaamde oriëntatieweken. Leg uit!
Emke: Er zijn twee invalshoeken. Alles hangt af van de jongeren die zich inschrijven. Het kan gaan om een week waar we jongeren meenemen (naar een locatie buiten Brussel). Bijvoorbeeld jongeren die nog geen idee hebben van welke richting ze uit willen. Dan staat de week voornamelijk in het teken van oriëntatie. Samen nadenken, het aanbod bekijken, in kaart brengen wat de sterkten en interesses van de jongere zijn. Binnenkort gaan we naar Chevetogne, naar de Ardennen. Zo’n locatie vormt een enorme meerwaarde. Er zijn er bijvoorbeeld heel wat die nog nooit naar de Ardennen, in het groen en in de bossen zijn getrokken met een groep. Dat is an sich al een interessant gegeven.


"Dankzij zo'n week en het informele kader kan je gesprekken voeren op een ander niveau. Dat maakt een zeer groot verschil."
Emke François


Iebel: Gek genoeg zie je dan eindelijk hoe ze echt zijn. Weggehaald uit hun vriendenkring kunnen ze volledig zichzelf zijn. De stoerheid voorbij. Ze hoeven geen antwoorden te geven die aan de verwachtingen voldoen. Ze zijn open en vrij. Dat schept een sterke basis voor het individueel begeleidingsproces achteraf. Er wordt een band opgebouwd.

Emke: Zo’n week maakt dat je door het informele kader ook andere gesprekken zal voeren, op een ander niveau. Dat maakt een zeer groot verschil. Het vertrouwen wordt daardoor aanzienlijk vergroot. Ik merk het verschil met jongeren met wie ik zo’n week niet heb beleefd.

Dorien: Er zijn ook oriëntatieweken waar we werken met jongeren die wel al weten wat ze willen. Als we bijvoorbeeld merken dat we heel wat jongeren begeleiden bij wie het solliciteren niet goed lukt (omdat ze niet goed weten hoe ze moeten bellen, zichzelf voorstellen), dan benutten we de oriëntatieweek vooral voor het gericht trainen van sollicitatieskills. Zwakten en sterkten in kaart brengen, nadenken over hoe je dat overbrengt aan een werkgever, wat is een realistisch salaris. We laten hen gedurende een week ook het budget beheren o.a. om eten te kopen. Op die manier levert het hen ook inzichten op over hoeveel het leven kost, zodat ze hun eerste loon niet onnodig gaan verkwisten.

Emke: De inhoud van die week wordt bepaald door de groep zelf. We laten de jongeren samenkomen vooraf om samen met hen doelstellingen te bepalen. Wat willen ze doen? Aan welke competenties willen ze werken? Wat willen ze achteraf bereiken? Zo’n week moet men niet zien als een vooraf strikt georganiseerd schema: de jongeren krijgen veel ruimte om zelf invulling te geven aan wat ze willen doen.

Vaak dank u

Wat is het mooiste compliment dat jullie ooit kregen van een jongere?
Emke: Een jongere belde me ooit op na zijn stage. Hij bedankte me voor alles. Dat vond ik zo mooi. Ik had in mijn opzicht eigenlijk niet zo veel gedaan. Maar al die kleine beetjes betekenen veel meer voor onze jongeren dan ik zelf besef.

Iebel: Vandaag nog belde ik een jongere op om hem te motiveren voor zijn sollicitatiegesprek. Om hem te zeggen dat hij het kon. Toen zei hij: “Ik ga gewoon doen alsof ik een gesprek heb met jou, lekker relax.” Uit zoiets blijkt dat een jongere zich op zijn gemak voelt bij je. Dat is geen rechtstreeks compliment, maar wel erg mooi om te horen. Jongeren bedanken me gewoon erg vaak. Ze zeggen vaak 'dank u'.


“Een jongere bedankte me voor alles. Al die kleine beetjes betekenen veel meer voor onze jongeren dan ik zelf besef.“
Emke François


Het NXT-project kadert binnen de Youth Employment Initiative en wordt mogelijk gemaakt door ESF, VDAB en Actiris. Meer weten?

Geschreven door Duchka Walraet
deel op Facebook deel op Google+ deel op Twitter
13/03
blogfoto

Het gonst in Gent

Ongelooflijk trots is ze, wanneer ze over haar team vertelt. En terecht: met een rugzak vol toekomstplannen gaat JES Gent een bijzonder jaar tegemoet. Kersvers coördinator Griet De Wachter vertelt wat het kleinste team van JES zo allemaal in haar schild voert.

Een deal met stad Gent

Eigenlijk mogen we 2017 een scharnierjaar noemen voor JES Gent. We worden door de Stad Gent opnieuw officieel en structureel betoelaagd voor een deel van wat we doen en gaan doen. Onze Schepen van Jeugd, Elke Decruynaere, ziet JES Gent heel uitgesproken als “een stevige partner om anderstalige nieuwkomers en vluchtelingen te begeleiden naar een engagement op een speelplein, een vakantiejob of gewoon een leuke hobby.”

Ik krijg hier als coördinator al eens een schouderklop voor, maar ik moet er dan altijd snel bij zeggen dat deze convenant onderhandeld werd vóór mijn komst en dat het de verdienste is van het team waar ik nog maar pas coördinator van ben. Weinig pluimen dus voor mijn hoed, des te meer op die van het team alhier. Dat moet gezegd! Ik stond er bij en ik keek ernaar.

Special edition Kunstbende 2017

De voorronde van Kunstbende in Gent blijft een onwaarschijnlijk straf event. Op 4 maart vond de 18e e editie plaats. Wie er bij was, zal dit beamen: het ademde artistieke diversiteit, jeugdigheid, frivoliteit en contentement uit. We kunnen spreken van een jongerenfestival pur sang. Uiteraard zijn de deelnemers tussen 13 en 19 jaar, maar vergeet niet dat de gemiddelde leeftijd van de organisatoren onder de 24 jaar ligt! Wie er niet bij was, had zwaar ongelijk.

    “Op een bepaald moment telde ik om en bij de 400 mensen, verspreid over alle zalen binnen de Expeditie. Dat gaf best een kick!”
    Joy, vrijwilliger bij JES Gent

Een team jonge vrijwilligers, professionals en heel veel trouwe vrijwilligers maakten dit allemaal waar. Logistiek en praktisch was het een extra spannende editie: tot vorig jaar konden we rekenen op de logistieke inzet van Vooruit, maar nu moesten we de klus zelf zien te klaren in de Expeditie op Dok Noord in Gent. Met veel dank aan de medebewoners van de Expeditie en schitterende vrijwilligers die ons bijstonden met raad en daad. Gelukkig maar. Wie geen taakje had in de opbouw, afbraak of ergens backstage op de dag zelf, kon niet vermoeden hoe zenuwslopend en stresserend Kunstbende dit jaar is geweest. Maar let op! We horen evengoed van die mensen dat het één van de beste edities ooit was: een echt stadsevenement voor en door jongeren met een superdivers publiek op en rond de podia!

In elke categorie doken klassenbakken op vol talent en we zijn er trots op dat we nog steeds een goede doorsnede van de Gentse jeugd bereiken. Het feest was nog niet afgelopen, of er werd al voorzichtig gedroomd van een volgende editie: nog straffer, nog stedelijker, nog meer door en voor jongeren,
Ik stond er bij en ik keek er naar.

    “Ik doe eigenlijk maar 1X per jaar vrijwilligerswerk in België en dat is voor Kunstbende Gent. Al 8 jaar denk ik. En het is elke keer weer top!”
    Linde, vrijwilliger bij Kunstbende Gent


Een kindvriendelijke stad met Lomap

We kregen van de dienst preventie en veiligheid van stad Gent de vraag om een traject op te zetten met schoolkinderen uit de buurt van Dok Noord. De stad is namelijk benieuwd naar hoe kinderen naar hun buurt kijken en wat zij vinden dat er beter kan. We gingen aan de slag met meerdere scholen in opeenvolgende workshops, waarbij kinderen echt hun zegje over hun buurt konden doen onder andere via onze fotografieapp Lomap.



De resultaten waren verrassend. Zo was er een kindje dat vond dat "grote jongens niet op een speelplein zouden mogen komen. Want die roken en plassen en maken het stom voor hen." Of dat er veel afval rondslingert en mensen te lang moeten wachten aan de stoplichten. Er kwamen al snel ideeën naar voor om deze ergernissen op te lossen. We denken aan leuke ingrepen met gamification, het pimpen van fietsrekken, graffiti...

Onze ambitie is om samen met de kinderen en burgervader Daniël Termont de stad en de buurt te sensibiliseren en aanbevelingen te doen om van Gent een nog kindvriendelijkere stad te maken. Daarom willen we ook intekenen op de oproep van de 'Burgerbudgetten'. Duimen mag!

Van EFFECT naar SIDE-EFFECT

In Gent zijn ook de voortrajecten goed ingebed in de werking van JES Gent. Het gaat om jongeren uit het deeltijds onderwijs die bij JES op een aangepaste manier worden voorbereid op de arbeidsmarkt, onder de projectnaam 'Effect'. Een nieuwe dynamiek deed zich de laatste maanden voor: de jongeren van onze voortrajecten gaven aan dat ze zich goed voelen bij JES en dat ze elkaar ook buiten de Effect-uren wilden zien, dat ze activiteiten in hun vrije tijd wilden organiseren enz...


Side-effect: jongeren uit de voortrajecten als pizzacatering-vrijwilligers op Kunstbende

Dit werd zo prangend dat dit ondertussen naar een project op zichzelf begint te hellen. Daarom gaven we het kind de naam “Side-effect” en hebben we die ontluikende werking ook beschreven in een dossier voor Minister Gatz "Bruggenbouwers". Want we hebben echt het gevoel dat we bruggen bouwen naar andere levensdomeinen met die jongeren die vaak een goed netwerk ontberen. Het zijn die jongeren die zowel op het personeelsfeest van JES in januari als op Kunstbende zorgden voor de catering als vrijwilligersteam. We kregen één van de jongeren ook zover om deel te nemen aan Kunstbende. Ze eindigde op het podium met een prachtige 2e plaats in de categorie muziek. Ik zag menig collega’s, including myself een traantje wegpinken van trots. Ik stond er bij en ik keek er naar.

Never change a winning team

En…uiteraard zijn er onze ongeëvenaarde animatorcursussen, die ook in Gent telkens opnieuw contente cursisten aflevert, klaar voor een volgende stap. Soms zegt een beeld meer dan heel veel woorden. Ik stond er bij en ik keek er naar.

Dat van dat gat en die boter

Je leest het, ik ben nog lang niet uitverteld. Alles wijst er op dat ik hier in Gent met mijn spreekwoordelijk gat in de al even spreekwoordelijke boter ben gevallen. Het team is zo veelzijdig, de vrijwilligersploeg groot, trouw, loyaal en schijnbaar onvermoeibaar. Dit samenspel met waar JES in Gent mee uit weet te pakken: dat is iets om trots op te zijn. Ik stond er bij en ik keek er naar.

Geschreven door Griet De Wachter
deel op Facebook deel op Google+ deel op Twitter
06/03
blogfoto

Een blik in het leven van een straathoekwerker: dossier Kafka

Kafka. Het is de naam van een café in het centrum van Brussel, maar vooral die van een schrijver die bekend werd om zijn werk waarin de bureaucratie en de onpersoonlijke maatschappij steeds meer grip krijgen op het leven van het individu. Het is ook een naam die vaak wordt rondgestrooid op straathoekwerkvergaderingen om het werk met de gasten te omschrijven. Een gesprek met Joris, Karolien, Brahim en Kris.

Wanneer ik hen vraag hoeveel procent van hun tijd ze aan administratie spenderen klinkt een eenduidig antwoord: “Veel, echt veel.” Van brieven lezen tot vertalen, inscannen en doorsturen van documenten, administratieve stappen uitleggen aan de gasten, het neemt al gauw 60% van hun tijd in beslag.

Hoe komt dat?
Joris: "Alles zit vervat in administratie. Alles moet op papier. De problemen van de gasten zijn echt niet louter psychosociaal van aard, maar manifesteren zich vaak in het contact met maatschappelijke instellingen. En dat contact met die instellingen is vaak problematisch."


“Je moet voor alles een papier hebben. Alles moet je met een papier of een formulier kunnen bewijzen, anders bestaat het gewoon niet.”
Karolien Ory


Kris: "Gasten zijn vaak ook onzeker als het om administratie gaat. Ze begrijpen niet altijd wat er hen wordt toegestuurd of gevraagd, of ze kennen de taal niet goed, zowel de taal op zich als de administratieve taal die gehanteerd wordt. Soms slaan ze in paniek maar blijkt er helemaal geen probleem te zijn."

Naast algemene administratie zijn jullie ook vaak bezig met bemiddelen. Hoeveel van jullie tijd neemt dat in beslag?
Kris: "Ik denk ongeveer 20%."

Karolien: "Ja, zoiets. Dat is meegaan naar andere diensten, maar ook e-mailen of bellen."

Joris: "Ik denk eigenlijk dat het bij mij meer is. Zeker 40 tot 50%. Dat is meer dan de andere straathoekwerkers, maar dat komt omdat er bij mij veel vertaalwerk in die bemiddeling vervat zit (spreekt Roemeens, nvdr.). Ik heb gasten waarbij ik bijvoorbeeld bij elke stap in het ziekenhuis moet meegaan om te vertalen. Ik kom zeker vier keer per week in een ziekenhuis."

Bestaan er dan geen vertaaldiensten?

Joris: "Ja, die bestaan. Maar die gasten waar ik het over heb, die hebben meer nodig dan louter een vertaling. Die moeten gepusht worden om voor zichzelf op te komen. Dus dat is vertalen, maar ook belangenbehartiging en dat doet een gewone vertaler niet."

Hoe komt het dat jullie mee moeten gaan naar andere diensten? Of moeten rondbellen en e-mailen?
Joris: "Dat is eigenlijk heel simpel. Als je als cliënt een sociaal werker meeneemt, dan zal je beter behandeld worden of meer gedaan krijgen. Je kan makkelijker op je rechten staan. Niet altijd, maar toch vaak."


"Als werker heb je niets te verliezen. De gasten zelf durven niet altijd van hun oren te maken want ze denken ‘Ik moet mijn kaart nog krijgen, of ik moet dit nog in orde krijgen’. Ze vrezen dat ze hun rechten kwijtspelen als ze die ook opeisen."
Karolien Ory


Karolien: "Als werker ben je daar niet aan gebonden. Je kan je makkelijker boos maken. Vandaag nog bijvoorbeeld had ik een vrouw die haar uurrooster wilde laten aanpassen omdat ze het werk niet gecombineerd kreeg met de zorg voor haar kinderen. Die vrouw neemt contact op met haar baas om dat te vragen. Die baas weigert op te nemen of haar te ontmoeten. Er beweegt niets. Dus die vrouw vraagt aan mij om te mailen, omdat ze hoopt dat het dan wel zal lukken."

Is het niet de bedoeling dat ze gewoon kunnen krijgen waar ze recht op hebben?

Karolien: "Ja natuurlijk is dat de bedoeling! Maar een groot deel van ons werk is eigenlijk dingen op
lossen die andere mensen zouden moeten gedaan hebben."

Joris: "Ja, dat klinkt arrogant maar dat is gewoon waar. Waarom maken wij cv’s? Andere diensten zouden dat moeten doen, maar dat duurt gewoon veel te lang. Met schuldbemiddeling net hetzelfde verhaal. Niemand kan nog bij schuldbemiddeling terecht. Die zijn maar met twee werkers voor 800 cliënten, dat gaat gewoon niet."

Karolien: "Ja, nu kan je zelf al geen afspraak meer met schuldbemiddeling maken. Je kan dus zelfs niet op een wachtlijst staan, het is gewoon onmogelijk om aan schuldbemiddeling te geraken. Bij het OCMW kan je nog terecht maar dan moet je een OCMW-cliënt zijn. We kunnen dus zo goed als nergens meer terecht en zijn dus verplicht om de mensen hier uit te nodigen en het zelf te doen."

Dit is een fragment uit het straathoekwerkmagazine waarin we de verhalen van onze straathoekwerkers bundelden. Lees hier de rest van het artikel.




Geschreven door Hanne Stevens
deel op Facebook deel op Google+ deel op Twitter
16/01
blogfoto

Bxl Open View: een digitaal mozaïekverhaal dat Brussel in- en uitademt

Op 6 oktober 2016 lanceerden we BXL Open View, een online mediakanaal waar de leefwereld van jongeren in de stad centraal staat. Een platform dat door middel van verhalen wil inspireren, verbinden en in de eerste plaats jongeren wil versterken. Omdat Bxl Open View zonet werd genomineerd als best practice bij de Mixity awards (hoera!), halen we deze blogpost nog eens uit ons archief.

Met een nieuw mediakanaal vinden we het warm water niet uit. Wat voor ons echter van belang is, is de start van een nieuwe verzameling. Een multimedia-archief met verhalen van jongeren over hun leefwereld in deze grootstad en dat in verschillende digitale expressievormen: video, audio, fotografie, games en experimentele media.

Enkele concrete drijfveren creëerden de urgentie voor dit project. Ten eerste willen we als jeugdorganisatie de stem van jongeren hoor- en zichtbaarder maken. Er komen immers zoveel interessante en betekenisvolle audiovisuele verhalen van jongeren tot stand die te waardevol zijn om aan de vluchtigheid over te laten. We mogen ons niet beperken tot de grote maalstroom van de newsfeed en ‘one minute scoops’. Wat daarom misschien nog belangrijker is dan het delen van een bepaald verhaal, is een algemene sfeer creëren waar we terug tijd en ruimte vrijmaken voor elkaars verhalen. En dat zonder te kijken naar de actuele marktwaarde ervan. Met BXL Open View willen we aan zo’n sfeer bijdragen.


Digital story ‘Who are you’ gaat over identiteitsvragen op basis van huidskleur.

Door het aanbrengen van een veelheid van perspectieven gaan we samen eenzijdige beeldvorming over Brussel en haar jongeren uit de weg. Door middel van specifieke functies, is het mogelijk om thematische of geografische verbindingen te maken tussen verschillende bijdragen. Op korte termijn zal BXL Open View één groot mozaïekverhaal worden dat Brussel in- en uitademt. In die zin bouwen we wat verder op Lomap, een tool waarmee ondertussen meer dan tienduizend buurtfoto’s van jongeren met hun meningen samen 1 grote subjectieve kaartlaag van de stad vormen.


    "Dit is een belangrijk project. Verrassende, teleurstellende, leuke of trieste ervaringen delen met leeftijdsgenoten verbindt jongeren vanuit de verschillende Brusselse wijken met elkaar."

    Pascal Smet over Bxl Open View in Bruzz


Een extra motivatie is dat dit project een nieuw kader biedt om met enkele partners samen te werken. Organisaties zoals o.a. d’Broej, De Pianofabriek Citylab, Zinnema en Cultureghem zullen samen met ons voor de content zorgen. Elk verhaal wordt een digitale postkaart die iedereen kan verspreiden via e-mail en sociale media, of waarom niet: als een fysieke postkaart. Een redactieteam van verschillende jongeren bewaken de kwaliteit en de thematische rode draad. Wie als jongere ondersteuning zoekt om een verhaal in een multimediale vorm te gieten, kan ondersteuning aanvragen bij onze multimediawerking BEAM.


In de documentaire Gelijke kansen op school komen Brusselse kinderen en jongeren aan het woord over het onderwijs. (Via Caroline Van Kerckhoven, d’Broej)

Tot slot willen we nog benadrukken dat dit project gepaard gaat met een bredere oproep: een oproep om op zoek te gaan naar betekenisvolle verhalen van jongeren, deze samen met hen vorm te geven en hun stem te delen. We hopen zo samen de empathiebrug, de klik in ons denken die voor duurzame verbindingen zorgt tussen ons en de andere, te kunnen verbreden en verstevigen. Een complexe stad als Brussel kan dit zeker gebruiken.


Een still uit de mooie HUCK Magazine reportage ‘Teenage Utopia: Skating through the lockdown’

Meer info over BXL Open View:
www.bxlopenview.be
Volg ons via Facebook
Mail ons via info@bxlopenview.be

Bxl Open View is een initiatief van BEAM en een project van JES, en kwam tot stand met steun van de VGC.

Geschreven door Lennert Mottar
deel op Facebook deel op Google+ deel op Twitter

Lees ook:


2017-03-28
'Investeren in meisjes is investeren in een sterkere samenleving'
2017-03-27
Aan de slag met NEET's: 'We vertrekken vanuit de sterktes van elke jongere'
2017-03-13
Het gonst in Gent
2017-03-06
Een blik in het leven van een straathoekwerker: dossier Kafka
2017-01-16
Bxl Open View: een digitaal mozaïekverhaal dat Brussel in- en uitademt
2017-01-16
''Ik zie het als mijn plicht om mijn leerlingen uit Rollegem eens te confronteren met een grootstad.''
2016-12-20
Wat wensen kinderen en jongeren voor 2017?
2016-12-08
Column: Van kleverige trappen naar het groene geitenparadijs
2016-11-22
Empowered by JES: onze tips & tricks
2016-10-25
Een sterke stad dankzij een sterk jeugdwerk
2016-10-10
Jongeren besturen zelf hun leerloopbaan dankzij SIM-ME
2016-09-26
"Brussel heeft street talent zat"
2016-09-05
1 jaar arbeidscompetentiebegeleiding voor meisjes: de balans
2016-08-26
Instructrice Sarah: “Geef jongeren het gevoel dat ze echt iets kunnen betekenen.”
2016-06-20
Empowered by JES: Pleinpatrons zorgen voor positieve impact op hun buurt
Zoeken in onze blog